اردوان مجیدی، خبرگزاری فارس، 12 دی 1404
تقدیم به پیشگاه مولی الموحدین، حضرت امیر المومنین علی علیه السلام، به مناسبت ولادت با سعادت آن حضرت.
در ثنای حضرت امیرالمومنین علی علیه السلام
بسم الله الرحمن الرحیم
شده ام مست دو چشمان و کمان ابرویت
کشته از تیر نگاهی که رسید از سویت
به من از جانب ایوان چو نگاهی کردی
رفته هوشم، شده مجنون دیار و کویَت
شده هم شمس و قمر از نور رویت مفتون
موج ها واله و محو شکن گیسویت
کوه ها عاریت از قامت سروت گیرند
دشتها گستره سینه شرح و رویت
عقل بس آینه دار خم ابروی تو بود
عشق باشد همه حیرانی جَعد مویت
گشته تسبیح و ستایش کن اسماء جلال
آسمانها و زمین و همه، تکرار کن هو هویَت
کعبه خود آمده از شوق به استقبالت
مستجاری که پناهنده آن والده نیکویت
شان تحسین رسول الله (ص) است
در خیبر چو شناور شده بر بازویت
آنکه برتر از شده از بندگی هر ثقلین
ضربت کاری خندق ز پَر نیرویت
چون خدا خورد قسم، بر سم اسبان تو بود
مثلی بود شجاعت ز همان معرکه نیکویت[1]
در بیابان که به امید وصال تو کنم طی طریق
راه پیدا کنم از رایحه گلشن و عطر و بویت
جذبه حق که کمند تار گیسوی تو بود
تیر بر قلبم نشست از چله ابرویت
روی حق وقتی ببینم به درختی در طور
که شوم مشتعل آتش عشق رویت
در شب قدر شود قدر من آنگه در فجر
که سلامی به ولایت برسد از سویت
قاب قوسین من امشب شده اندر معراج
دو کمان خم ابروی حقیقت گویت
قوس آن امر ولایت به اشارات دل است
وسمه حق بر هلالش جذبه نیکویت
همه شب منتظر ابر و شمیمی ز نجف
که رساند به من تشنه ز آب رویت
پای بی پوش و گریبان زده و موی افشان
در خرابات کشیده گره زلف و کمند مویت
گرچه با چشم ملامت به من از گوشه نگاهی کردی
شوق لبریز ز حنانی پُر لطف هدایت جویت
آن نگاهی که به شاگرد خطاکار کنی غرق سکوت
گوشه ای از سخن صامت حکمت گویت
من مسکین خطاکار به نزد تو خجالت زدهام
از صبوری و خطا پوشی و الطاف به حُسن خویَت
من بی چاره بد کرده چه ارزش دارم
که رسد گوشه الطاف ز شاهنشهی نیکویت
زین همه مدعیانی که ندارند بر این درد علاج
دست بر دامان و درمان تو و دارویت
دست گیر و به کمان جان من از تن برهان
برهد زین قفس آن جان به شکاری بشود آهویت
هادی از کف مده این جام ادب را که شود
کامیابی به غلامی بکنم در حرم و بارگه مینویت
الحمد لله رب العالمین
اردوان مجیدی
12 رجب – 12 دی ماه 1404
[1] – بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ، وَالْعَادِیاتِ ضَبْحًا، فَالْمُورِیاتِ قَدْحًا، فَالْمُغِیرَاتِ صُبْحًا، فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا، فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا.
