ارزشیابی عملکرد شاگردان در مدرسه با چه شیوه ای انجام می گیرد؟

در مدرسه حکمت، ارزش‌يابي از دانش آموزان به صورت كيفي و توصيفي صورت مي گيرد. ارزشيابي توصيفي به جاي تمركز بر نقطه پاياني فرايند ياددهي و يادگيري (امتحان)، در طي فرايند ياددهي و يادگيري، مربي و شاگرد را همراهي كرده و بتدريج ترسيمي از وضعيت كلي و خصوصيات شاگرد را به خود او و مربي ارائه نموده و آنها را در ادامه مسير و اقدامات بعدي ياري مي‌كند. بدين ترتيب ارزشيابي در كلاس از شكل دادرسي و دادگاهي و تنبيهي خارج شده و به صورت تنظيمي و سازمان دهنده در مي‌آيد.

همچنين در اين روش مقياس ترتيبي (مانند در حد انتظار، نزديك به انتظار و نيازمند تلاش بيشتر) جايگزين نمره مي‌شود و از سوي ديگر سازوكارها و ابزارهاي مناسبي براي جمع‌آوري اطلاعات مفيد و موثر در مورد وضعيت شاگرد و مسير حركت او بكار گرفته مي‌شود. ساختار كارنامه نيز به صورت گزارش پيشرفت شاگرد از ابعاد مختلف شخصيتي، عاطفي، مهارتي و دانش درآمده و او را با خود او مقايسه مي‌كند، نه با شاگردان ديگر.

مدل ارزشیابی ما از چند جا ورودی دارد. یک ورودی آن از دانش آموز است، یعنی خود دانش آموز خود را اندازه‌گیری می‌کند و اندازه‌گیری کردن دانش آموز توسّط خود او است. سپس ارزشیابی توسّط مربّی است و همینطور ارزشیابی توسّط خانواده است که دانش آموز و خانواده چه مسیری را دارند.

این سه ارزشیابی است که از دانش آموز می‌شود و ارزشیابی خودکاری هم سیستم آموزشی می‌کند. یعنی سیستم می‌گوید که این دانش آموز بیشتر می‌رود این فیلم‌ها را می‌بیند، دوست دارد این موضوعات و این مسائل را دنبال ‌کند که خود این به صورت خودکار این را مدل می‌کند. یعنی سیستم این را مدل می‌کند که این دانش آموز به این زمینه‌ها‌ گرایش دارد و در این زمینه‌ها ضعف دارد.

بعد از ارزشیابی نیز باید راهکار ارائه داد. یعنی با توجه به نتایج ارزشیابی در زمینه های مختلف، می گوییم که در مورد این شاگرد باید این کارها را انجام داد.