اگر بخواهیم بگوییم شاگردهای مدرسه‌ی حکمت چگونه هستند، باید چه خصوصیّاتی داشته باشند؟

پنج خصوصیّت ذکر می کنیم که به نظر ما این پنج خصوصیّت، تمام آن خصوصیّات مطلوبی که ما می‌خواهیم، به نوعی در کنار هم دارند:

  • یکی این‌که آرامش دارند، استرس ندارند. بچّه‌هایی که دائم در اضطراب باشند، با تنش با دیگران برخورد می کنند. شاگرد در عین اینکه آرامش دارد ولی در تلاش و با تحرّک است، آدم فعّالی است که در حال یاد گرفتن است، جنب و جوش دارد و با اطراف و محیط خودش خوب برخورد می‌کند.
  • خلّاق بودن خصوصیّات دیگر شاگرد مدرسه‌ی حکمت است. فقط به آن چیزی که به او داده می‌شود به عنوان این‌که علم همین است یا چیزی که من باید یاد بگیرم و کاری که می‌شود انجام داد همین است، اکتفا نکند. بگوید این هم یک چیزی است حالا باید ببینیم چه چیز دیگری وجود دارد، می‌شود چه کار دیگری انجام داد.
  • خصوصیّت دیگر فکور بودن است یعنی فکر می‌کند و با فکر کارها را انجام می‌دهد، راجع به هر موضوعی که مطرح می‌شود در مورد آن فکر می‌کند بعد عمل می‌کند.
  • منظّم است، کارهای او نظم دارد و مقیّد است و طبق یک نظمی کارها و فکر خود را تنظیم ‌می‌کند.
  • مطیع مربی خود است. شاگرد نزد مربی و استاد درس می‌خواند و کسی که نزد استاد می‌رود باید زانو بزند، مؤدّب باشد و با ادب نزد استاد خودش تلمّذ کند.