مدرسه حکمت طبق چه معیار و خصوصیّاتی شخصیّت شاگردان را رشد می‌دهد؟ آیا دیدگاه‌های روانشناسی و دیدگاه‌های متداول و رایج در این حوزه‌ها مطرح است؟ یا این‌که دیدگاه خاصّی مدّ نظر است؟

دیدگاه مدرسه‌ی حکمت در مورد پرورش شخصیّت، رشد اسماء حسنی الهی در شاگردان است. تمام اسمائی که در خدا وجود دارد، مانند کرامت، جود، رحمت، علم، حلم و … اینها همه در شخصیّت شاگردان و در وجود انسان قرار داده شده است و ظرف این اسماء در انسان قرار گرفته و ماجرای زندگی انسان در این عالم پر کردن این ظرف‌ها است.

در مدرسه هم ما همین وظیفه را داریم، شخصیّت بچّه‌ها باید با این اسماء حسنی پر شود و شکل بگیرد. یعنی بچّه‌ها کریم باشند، جواد باشند، رحیم باشند، علیم باشند، حکیم باشند، صبور باشند، شکور باشند و … .

ملاک ما برای تعلیم بچّه‌ها همین اسماء الهی است، ما این اسماء را باید معیار و محتوا قرار بدهیم و ببینیم که چگونه این اسماء در انسان رشد می‌کند. این پرورش اسماء در مدرسه باید با در نظر گرفتن و فهمیدن ریشه‌های شکل‌گیری آن صفات و خصوصیّات در انسان صورت می گیرد و براساس آن فعّالیّت‌های مدرسه را برنامه‌ریزی می کنیم.