اردوان مجیدی، خبرگزاری فارس، 10 دی 1404
تقدیم به پیشگاه حضرت امام جواد علیه السلام
بسم الله الرحمن الرحیم
سالها دلداده آن ماهروی نازنینم
ماه من در آسمانی و حیاتی در زمینم
از عنایتها و لطفت کرده ای بر من عنایت
دائما از خرمن الطاف و مهرت خوشه چینم
رمز راضی گشتن و لطف رضایی(ع)
با قسم بر تو به صحنش دست پُر باشد یمینم
چون به صحن کاظمینت آمدم کردی عنایت
بُردهای وابستگی را باز از دنیا به دینم
چون گسستم از همه دنیا و ما فیها به لطفت
نزد درگاهت من مسکین به امیدت نشینم
در میان این همه غوغای زوار پریشان
با عنایات و به لطفت در درون خلوت گزینم
چون که محو گفتگو گشتم به پیشت
رازها گفتی و گفتم درد دلهای حزینم
چونکه می گفتی سخن دُرّ کلامت
چون جواهر بود و لعل تاج شاهی بر جبینم
در میان آسمان گشتی و گشتم
گرد صحنت در طوافم بیت معمور زمینم
چون به صحنت آمدم مسرور و مستم
چونکه در بحبوحه فردوس و جنات برینم
روی بر صحن ولایت کردهام عهد شهادت
اهل بیت مصطفائی(ص) مهبط وحیی و دینم
معدن رحمت به لطفی، مخزنی علمی به عالَم
آخر حلمی و از لطف و کرم کردی قرینم
رهبر امت توئی هم والی نعمت به هستی
بندگانت را سیاست کار و رکن سرزمینم
جمله نیکان را تو بنیادی و مفتاح ورودی
درب ایمان را تو بگشودی به دینم
صاحب فضل و خرد با زیرکی هستی و بر من
هم پناهی و شوی حجت به عهد اولین و آخرینم
وارث علم نبی (ص) و انبیاء(ع) صالحینی
اسوه و تمثیل اعلا و امانی و امینم
چون که خَلقت کرده با حکمت خدایت
بر خودش گفته به حسن خِلقتت صد آفرینم
کهف ماوائی و حصنی، بی پناهان را پناهی
تا به تو رو آورم از دام شیطانی که باشد در کمینم
از کمال و از جلالت با بهاء هستی و موزون
شاید از لطف و عنایت نیز گردانی وزینم
تو جوادی و به جودت شهرهای ای سرور من
دست من خالی ز لطف تو نگردد، بر یقینم
شب ولادت حضرت امام محمد تقی الجواد علیه السلام
10 دی ماه 1404
الحمد لله رب العالمین.
