نشست تخصصی با موضوع آینده آموزش، بیمها و امیدها، دوازدهمین رویداد چهارسوق، 13 اسفند 1399
تحولات سریع و پرشتاب نظامهای مختلف اجتماعی از جمله نظام آموزش و تعلیم و تربیت در دهههای اخیر، این پرسش تأملبرانگیز را پیش میکشد که دامنهی این تحولات تا کجا ادامه خواهد داشت؟ چنین پرسشی ما را به آیندهنگری در اینباره رهنمون میسازد. آینده اگرچه ناپیدا، مبهم و ناشناخته است، اما نمیتوان از اندیشیدن درباره آن غافل شد. به گفته جورج برنارد شاو، نویسنده مشهور و برنده جایزه نوبل: «فقط وقتی باید از فکر کردن درباره آینده غافل شد که دیگر آیندهای وجود نداشته باشد». تفکر در باب آینده، گاه جنبه اکتشافی و گاه جنبه هنجاری دارد. در واقع، نه تنها آینده را باید شناخت و کشف کرد، بلکه باید آنرا ساخت و فتح کرد. در این معنا، آیندهپژوهی اکتشافی مقدمهای است برای آیندهنگاری و مواجهه بایسته با تحولات پیشِرو.
بخش مهمی از زندگی افراد جامعه با امر آموزش –از آموزش رسمی مدرسه و دانشگاهمحور گرفته تا آموزش غیر رسمی- گره خورده است. از این رو تلاش برای کشف آینده آن، شناخت انتقادی خود و محیط از نظر نقاط قوت و ضعف و فرصتها و تهدیدهای پیشِرو، و نیز ترسیم الگوی مواجهه بایسته با رویکرد فعالانه و تمدنساز در این عرصه مهم و ضروری است. لذا در این نشست در پی پاسخ به سه پرسش کلیدی ذیل محورهای سهگانه مذکور هستیم؛
1.آینده آموزش از منظر اکتشافی
فرم و محتوای آموزش در آینده (بازه ده ساله) چه تغییراتی خواهد کرد؟
2.آینده آموزش از منظر انتقادی
ما در مواجهه با آیندهی محتمل آموزش دارای چه نقاط ضعف و قوتی بوده و محیط دارای چه فرصتها و تهدیدهایی برای ماست؟
3.آینده آموزش از منظر هنجاری
چگونه باید مواجههای فعال و تمدنساز با آینده آموزش داشت؟
