جمع ولی نه جامعه!


🔸درست است که شاگردان در یک جمع قرار دارند، اما این فضای یک جامعه و حتی اجتماع عمومی نیست!

🔸واقعیت این است که نظام برنامه درسی و مدرسه ای کنونی، یک نظام آموزش فردی است.

🔸در این نظام، فقط رابطه بین معلم و شاگرد تعریف شده است.

🔸آنهم ارتباط با کنترل یک سویه از طرف معلم، و نه ارتباط برابر دو طرفه.

🔸چقدر تا الان این عبارت را در کلاس از زبان معلمها شنیده‌ایم که:”تو به بغل دستی‌ات چکار داری، حواست به من باشد!“

🔸یعنی یک شاگرد به وجود شاگردان دیگر، نیازی ندارد. بلکه حتی با نیامدن شاگرد دیگر، جا برای او روی نیمکت بازتر هم می‌شود.

🔹زمانی می‌توانیم ادعا کنیم که در مدرسه یک جامعه را شکل داده ایم، که تک تک شاگردان، به وجود همدیگر نیاز داشته باشند.

#مدرسه_اجتماعی، #کار_گروهی، #جمع_نه_جامعه، #جامعه_پذیری_شاگردان


⚫️ یادداشتها و گزیده هائی از نوشته های اردوان مجیدی

این مطلب را نیز مطالعه کنید :  امنیت و آرامش، لازمه یادگیری است!

یادداشتها و گزیده ها

جامعه پذیری شاگردانجمع نه جامعهکار گروهیمدرسه اجتماعی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *