اردوان مجیدی، خبرگزاری فارس، 1 اردیبهشت 1405
حضور ما در خیابانها، پیامهای متفاوتی برای مخاطبان مختلف دارد. مردم از ابتدای دفاع مقدس اخیر، با حضور گسترده هر شب خود، حماسه می آفرینند، و در این حماسه آفرینی، در حال ارسال پیامهای مهمی هستند. از پیامهائی به آشوبگران گرفته، تا پیام به مسئولین و فرماندهان، و سایر مردم دنیا.
کودتاگران آشوبگر
شاید اولین پیام حضور ما در میدان، به آشوبطلبانی بوده که قصد داشتند، به عنوان یکی عناصر پازل حمله دشمن، کودتائی را در خیابانها، نظیر آنچه در دی ماه شاهد آن بودیم، راه بیندازند. تجربه دی ماه، به مردم ما نشان داد که اگر آنها در خیابانها نباشند، خیابان خالی نمیماند، و به عرصه عرضاندام آشوبطلبان تبدیل میشود. حضور میدانی مردم، کودتائی را که دشمن مفصلا برنامهریزی کرده بود، و عناصر میدانی متعددی را برای آن تدارک دیده بود، در نطفه خفه کرد.
این کودتاگران، تا یکی دو هفته، منتظر فروکش کردن حضور مردم بودند، و در فضای مجازی خودشان به مردم توهین میکردند که چرا خیابان را رها نمیکنند. آنها هر چند الان تقریبا ناامید شدهاند، اما در صورتی که میدان را خالی ببینند، عرض اندام خواهند کرد. هر چند که تعداد آنها بسیار اندک است، و جمع ما بسیار، اما فراموش نکنیم که حضور ما در این شبها در خیابان نجیبانه است، ولی حضور همان معدود افراد جنایتکار، بی حیا و آشوبگر، میتواند چهره شهر را به سرعت تغییر دهد.
نکته مهم آن است که حضور پیشینی مردم، جلوی حضور آشوبگران را گرفته است. اگر مردم منتظر میشدند که کودتاگران به خیابان بیایند، حضور پسینی مردم، قطعا فرصت وارد کردن تلفات و خسارات جانی را به جنایتکاران میداد، که در دی ماه سال گذشته، شاهد نمونههائی از آن بودیم.
مسئولین کشور
آمدن ما به خیابان، به مسئولین کشور هم پیام دارد. اینکه ما هستیم، نگران ما نباشید، شما استقامت کنید! نه به این معنا که مسئولین استقامت نمیکنند، بلکه به معنای اعلام حضور پشت سر آنها. خیلی فرق میکند بین وقتی که ولی جامعه، بداند مردم از او حمایت میکنند، با وقتی که مثل امیرالمومنین علی علیه السلام، یا امام حسن مجتبی علیه السلام، مردم متزلزل، پشت او را خالی کرده باشند. آیا اگر آن دو امام بزرگوار، ملتی مثل ملت امروز ایران را رهبری میکردند، با معاویه صلح میکردند؟
اما ما در خیابان پیام دیگری به برخی از مسئولین پائینتر هم میدهیم. اینکه مردم شبانه روز در صحنه اند، شما هم شبانه روز به این مردم متعهد باشید. برخی از معدود مسئولینی که ممکن است در حوزه مسئولیتشان، امید اندکی هم به غرب داشته باشند، متوجه باشند که مجریان و متولیان چه مردمی هستند، و مردم از آنها چه انتظاری دارند.
رهبری
مردم به رهبر خود نیز در این حماسه، پیام میدهند. پیام بیعت، و آمادگی برای اجرای دستورات رهبر؛ و اتحاد و همبستگی. و اینکه فرمانت را شنیدیم، و در میدان، حاضریم.
فرماندهان تصمیم گیر نظامی
خیلی فرق میکند، وقتی یک فرمانده تصمیم گیر نظامی، تصمیمی در پاسخ به دشمن متجاوز بگیرد، اما احساس کند که ممکن است مردم، در پاسخهای دشمن آسیب ببینند، و احیانا آمادگی همراهی با تبعات این تصمیم را نداشته باشند.
فرماندهان نظامی وقتی میبینند دشمن در پاسخ به شلیک موشکشان، مردم مان را هدف قرار میدهد، ممکن است دستشان روی کلید فرمان شلیک، بلرزد، و نگران مردم هستند. اما وقتی میبینند مردم زیر آتش بمباران دشمن، خم به ابرو نیاورده و از آنها مطالبه پاسخ فوری و شدید را میکنند، در صلابت پاسخهایشان تردید نخواهند کرد. مطمئنا اگر مردم در صحنه نبودند، فرماندهان نظامی، در تصمیم بر واکنش وسیع به دشمن، چنین عمل نمیکردند.
مردان نظامی و انتظامی
اما علاوه بر فرماندهان و تصمیم گیران نظامی، مردان نظامی و انتظامیای که در میدان، جان خود را بر کف دست گرفته اند، پیام تشکر، خدا قوت، و اعلام آمادگی برای حضور به جای او را از حضور میدانی مردم دریافت میکنند، و میدانند که اگر دشمن به دست او آسیب برساند، مردم پشت او نخواهند گذاشت که علم از دست او بر زمین بیفتد.
مردان دیپلماسی
مردم به دیپلماتها هم پیام میدهند. آنها در تعامل با دشمن در عرصه دیپلماسی، با پشتوانه حضور مستمر مردم، حاضر به دادن امتیاز به دشمن نخواهند بود. فرق است بین وضعیت دیپلماتها در میز مذاکره، وقتی مردم در خانه هایشان منفعلانه، منتظر تصمیمات مذاکره کنندگان هستند، با وقتی که مردم در میدان، عملکرد مقتدرانه دیپلماتها را طلب میکنند.
دشمن
پیام حضور مستمر و پرشور مردم، معادلات دشمن را هم به هم میریزد. مهمترین تلاش دشمن در جنگ، خالی کردن دل مردم، و متزلزل کردن آنها، و ایجاد آشفتگی در جامعه است. تا زمانی که جامعه آشفته و متزلزل نشود، ملت شکست نمیخورد.
مردم دنیا
حضور مردم ما در میدان، به مردم دنیا هم پیام میدهد. مردم ما، مردم دنیا را بیدار میکنند. هم تصویری که امپراطوری رسانههای صهیونیستی در دنیا از ایران ساخته، و هم تصویری که از غرب و استعمار غرب ساخته، با حضور مردم ایران، فرومیریزد. مهمترین پیام این است که میتوان جلوی ابرقدرت نماهای غرب ایستاد!
مردم خودمان که در این میدان حاضر نمیشوند
حضور مردم، جمعی از مردم را که با تصویرسازی رسانههای غربی، در حبابی از سیاه نمائی کشورمان، و سیاه نمائی حکومت، و سفید شوئی استعمارگران محصور شدهاند، برای پیوستن به دریای خروشان ملت ایران، دعوت میکند.
خودمان؛ مردم ایران که در میدان حاضرند
حضور ما در میدان، به خودمان و همدیگر هم پیام دارد. پیام امید، پایداری، همبستگی، دلگرمی و خدا قوت. اگر این جمعیت هر شبها نبود، همه این جمعیت، شب و روز در گوشهای خودشان و بمباران اخبار رسانههای معاند، در نگرانی و ناامیدی غرق میشدند. حضور ما در این میدان، به خودمان نشان میدهد که ما استواریم، به هم پیوستهایم و پیروزیم. برای هر کسی که شبها در جمعیت حاضر میشود، اگر جمعیت انگشت شمار بود، حضور دشوار بود. اما حضور در جمعیت انبوه، و پر شور، به خودمان هم انرژی مضاعف میدهد.
فرزندانمان
فرزندان ما در این حضور میدانی تربیت میشوند؛ برای مقاومت، مبارزه، دفاع از حق، تشخیص حق و باطل، استواری، و امید به نصرت خداوند. چه مدرسه ای بهتر از مدرسه خیابانها در این شبها؟ کدام مدرسه میتواند اینچنین بر روحیه، بصیرت و معرفت فرزندانمان، به صورت عملی، تاثیرات عمیق و پایداری بگذارد؟
فرزندان از نسل ما
فرزندان بعدی ما هم از این حضور ما تاثیر خواهند گرفت. همانطور که ایستادگی پدران ما در گذشته، به صورت اسطورههایی به ما منتقل شده، و در فرهنگ و باورها و حتی احتمالا ژنتیک ما جا گرفته است، ایستادگی ما نیز به نسلهای آینده منتقل خواهد شد. قطعا نسلهای بعدی پس از یک مردم جهادگر و حاضر در میدان، با نسلهای بعدی یک جامعه خموده، متفاوت خواهد بود. جا دارد هنرمندان مختلف، در به تصویر کشیدن این حماسه، و اسطوره سازی، از ابعاد مختلف، از جمله در بسترهای هنرهای تصویری، داستان، سینما و نظایر آن، تلاش کنند.
تاریخ
ما در حال نوشتن تاریخ هستیم. در این نوشتن تاریخ، ما به نسلهای بعدی هم در تاریخ پیام میدهیم. امروز ما در حال جهادی هستیم، که مسیر تاریخ را تغییر میدهد. ما در حال رقم زدن رخدادی هستیم که تا کنون در هیچ دوره ای از تاریخ ما نظیر نداشته است. ثبت جزئیات وقایع امروز، برای قضاوت تاریخ در آینده، ضروری است.
ولی خدا، حضرت صاحب الامر عجل الله تعالی فرجه
ما در این میدان به ولی خود نیز پیام میدهیم. به ندای او لبیک میگوئیم، و فرج او را در عمل از خدا طلب میکنیم. قطعا بین دعای فرج در کنج منزل، با دعای فرج در این میدان حضور مجاهدانه، تفاوتهای بسیاری در پذیرش و اهمیت آن، نزد خداوند متعال است؛ و قطعا به اجابت نزدیک تر است. این حضور ما، اعلام آمادگی به او است که هم امروز و هم در آینده، به صورت مستمر، آماده یاوری او هستیم. و به نقل از برخی از علمای شریف، این حضور شاید به نحوی، ظهور صغرای آن حضرت عج محسوب شود.
خدا و رسولش
و به خدا و رسولش هم در این میدان لبیک میگوئیم. اگر در حج، از خانهها بیرون میآئیم و از راه دور خود را به گرد خانه کعبه میرسانیم و میگردیم که به دعوت الهی، در حرکت نمادین لبیک بگوئیم، در اینجا در حال لبیک گفتن عینی و عملی به خدا و رسولش، در دعوت ما به جهاد و استقامت، در میدان عمل هستیم.
*****
و پیامهای مردم در این میدان، قطعا به مخاطبانش میرسد؛ ان شاء الله.
لا حول و لا قوه الا بالله العلی العظیم.
الحمد لله رب العالمین.
