من معلم، همه چیز را نمی دانم!


 

🔸اگر پیش فرض ما در تدریس چند سطحی این باشد که مربی باید همه‌ی موضوعات را بداند، اجرای چندسطحی خیلی سخت می‌شود.

🔸مربی باید این اصل را در آموزش خودش بپذیرد؛ و آن این‌که شاگرد ممکن است چیزی را یاد بگیرد که او نمی‌داند!

🔹مربی نباید از این ترس داشته باشد که بگوید:

-”این چیزی که تو یاد گرفتی من نمی‌دانستم!
– “به من هم می‌گویی؟“
– ”من این را خوب متوجه نشدم، مثل این‌که تو بهتر از من متوجه شدی!“
– ”من این را بلد نیستم، باید با هم برویم تحقیق کنیم و جواب آن را پیدا کنیم!“

🔹این جرأت و شهامتی را مربی باید بتواند جلوی شاگردانش ابراز کند، و این فضای ذهنی و فرهنگی باید در محیط کلاس حکمفرما شود.

🔹در این صورت، می‌توانیم چند سطحی را حتی با توان و منابع محدود هم اجرا کنیم.

🔹مربی باید بتواند به شاگردان یاد بدهد که خودشان بروند و یاد بگیرند، و حتماً خوراک از دهان مربی خارج شده را دریافت نکنند.

🔹چنین مربی‌ای می‌تواند بیشتر از توان خودش به شاگردان هم یاد بدهد.

#یادگیری_چند_سطحی، #هرکس_به_اندازه_خود


⚫️ یادداشتها و گزیده هائی از نوشته های اردوان مجیدی

این مطلب را نیز مطالعه کنید :  ضرورت آموزش ویژه گرا

یادداشتها و گزیده ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *