اردوان مجیدی، خبرگزاری فارس، 12 تیر 1404
اشاره
از منظومه بحر طویل حماسه حضرت علی اکبر علیه السلام، که به عنایت و لطف الهی و اهل بیت علیهم السلام، بتدریج در حال سرایش است، قبلا، مطلع (فصل اول)، عرشیه (فصل دوم)، حبیبیه (فصل سوم)، و حلقه یاران غیور (فصل چهارم) از این منظومه به حمد الهی در همینجا منتشر شده بود. از فصل پنجم (شب پر تلاطم) نیز بند اول (غروب دلگیر) و بند دوم (دو دلدار، دو یاور)، بند سوم (نگران وفا)، و بند چهارم (دل آشوب یاوری) در اینجا منتشر شده بود.
در بندهای قبل، گفتگوی حضرت زینب سلام الله علیها و حضرت امام حسین علیه السلام، در شب عاشورا، به اینجا رسید که حضرت زینب سلام الله علیها، نگرانی خود را در مورد اینکه اصحاب، در عرصه میدان، پشت آن حضرت را خالی نکنند، ابراز کردند.
این نگرانی به گوش اصحاب رسید. اصحاب جمع شدند و با هم پیمان بستند که نگذارند تا یکی از آنها زنده است، بنی هاشم به میدان بروند. بعد برای ابراز ارادت، به خدمت حضرت زینب سلام الله علیها رسیدند؛ که در این بند بیان می شود.
امید است مورد رضایت و عنایت آن حضرت قرار گیرد.
بند پنجم: اعلام وفا
چون دم آن خیمه رسیدند به چشمان بسی اشکبار
تا بتکانند به اخلاص چنین از دل زینب غبار
گفت حبیب ابن مظاهر به سوی خیمه حق السلام
باد سلامی ز سوی حق به تو ای دخت علی (ع) در کلام[1]
بر تو و بر اهل حرم باد در این دشت هزاران سلام
جمله اصحاب به خدمت برسیدند به حق چون غلام
گفت چو زینب (س) ز دل خیمه علیک السلام
از چه قدم رنجه نمودید و چه باشد پیام؟
یار وفادار حسینم به صفایت سخنت بازگو
یار حبیب پدر از جانب اصحاب نما گفتگو
گفت حبیب ای حرم و اهل سرای نبی مصطفی (ص)
ای همه اولاد گرامی رسول (ص) و علی مرتضی (ع)
ما همه سرباز امامیم و فدائی ولی نعمتیم
ما همه یاران ولایت و کمر بسته بر خدمتیم
جمله اینان همه هستند جوانان فداکار وغلام شما
وین همه شمشیر به دستند به فرمان و به امر خدا
چون برسد امر ولی گنبد گردون به خروش آمده
خون صحابی به شهادت به کف دشت به جوش آمده
برق زند تیغه شمشیر جوانمرد در این کارزار
تا شود آن روز بر این قوم جفاکار، شب و کار، زار
حمله یاران صحابی بزند برق و کند کور همه دیدگان
همچو سحابی است گرانبار چونان کوه به هفت آسمان[2]
حمله با صولت و چون صاعقه بر خصم فرودآمده
صاعقه مهلک و سوزنده که بی آتش و دود آمده
برق به صولت بکند کافر آلوده چنان کورِ کور
تا شود از ماه مُحَرَّم ز حریم حَرَم مَحرم حق دورِ دور[3]
همچو ز وحشت ز چنین صاعقه اش برده هوش
از حَذَر مرگ دو انگشت فروکرده به اعماق گوش[4]
حاصل انگشت بَرِ گوش به اصرار و تکبر به حق
مهر به غفلت شده و کَر شده دریافتن حرف حق[5]
چون نکند گوش و تعقل نکند مرد بباید سعیر
چون به تکبر نکند طاعت حق نشنود او جز زفیر[6]
غیظ و زفیری شنود آن سپه کفر چون ببیند ز دور[7]
سردی شمشیر شود آتش و چشمان شده از برق کور[8]
ضربه با چرخش شمشیر به پهلو که فرود آمده چون پنجِ شیر
نار سه شعبه که چونان قصر محیط است به کفار شرار سعیر[9]
باز چو بیرون شده شمشیر صحابی به نبرد از غلاف
باز نگردد که به ضربت بشود گردن دشمن غلاف
نیزه بُرّان صحابی چو به پرواز درآید به دل آسمان
تیز شهابی است فرود آمده بر سینه این دشمنان
چون بنهد غیرت اصحاب وفادار به عزم بلند
خصم رساند به بنی هاشم و بر اهل حرم یک گزند
این حرم بیت نبی (ص) عرصه ناموس ما است
پاس بر این حرمت آن گوهر قاموس ما است
جمله اصحاب، وفادار بر این غیرتند
شیفته صادق جانبازی بر خدمتند
******
در بند بعد، برخی از بانوان حرم، مطالبی را بیان می کنند.(طبق روایت مقتل[10])
ادامه دارد….
الحمد لله رب العالمین.
پی نوشت
[1] – سَلَامٌ قَوْلًا مِن رَّبٍّ رَّحِیمٍ
[2] – أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُزْجِي سَحَابًا ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهُ ثُمَّ يَجْعَلُهُ رُكَامًا فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ وَيُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاءِ مِنْ جِبَالٍ فِيهَا مِنْ بَرَدٍ فَيُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشَاءُ وَيَصْرِفُهُ عَنْ مَنْ يَشَاءُ يَكَادُ سَنَا بَرْقِهِ يَذْهَبُ بِالْأَبْصَارِ.
[3] – أَوْ کَصَیبٍ مِّنَ السَّمَاء فِیهِ ظُلُمَاتٌ وَرَعْدٌ وَبَرْقٌ یجْعَلُونَ أَصْابِعَهُمْ فِی آذَانِهِم مِّنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِ واللّهُ مُحِیطٌ بِالْکافِرِینَ یکَادُ الْبَرْقُ یخْطَفُ أَبْصَارَهُمْ کُلَّمَا أَضَاء لَهُم مَّشَوْاْ فِیهِ وَإِذَا أَظْلَمَ عَلَیهِمْ قَامُواْ وَلَوْ شَاء اللّهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَأَبْصَارِهِمْ إِنَّ اللَّه عَلَى کُلِّ شَیءٍ قَدِیرٌ – وَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ حِجَابًا مَسْتُورًا وَجَعَلْنَا عَلَى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَفِي آذَانِهِمْ وَقْرًا وَإِذَا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلَى أَدْبَارِهِمْ نُفُورًا – وَمَا أَنتَ بِهَادِی الْعُمْی عَن ضَلَالَتِهِمْ إِن تُسْمِعُ إِلَّا مَن یؤْمِنُ بِآیاتِنَا فَهُم مُّسْلِمُونَ – أَفَأَنتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ أَوْ تَهْدِی الْعُمْی وَمَن کَانَ فِی ضَلَالٍ مُّبِینٍ – مَثَلُهُمْ کَمَثَلِ الَّذِی اسْتَوْقَدَ نَاراً فَلَمَّا أَضَاءتْ مَا حَوْلَهُ ذَهَبَ اللّهُ بِنُورِهِمْ وَتَرَکَهُمْ فِی ظُلُمَاتٍ لاَّ یبْصِرُونَ صُمٌّ بُکْمٌ عُمْی فَهُمْ لاَ یرْجِعُونَ.
[4] – أَوْ کَصَيِّبٍ مِنَ السَّمَاءِ فِيهِ ظُلُمَاتٌ وَ رَعْدٌ وَ بَرْقٌ يَجْعَلُونَ أَصَابِعَهُمْ فِي آذَانِهِمْ مِنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِ وَ اللَّهُ مُحِيطٌ بِالْکَافِرِينَ.
[5] – وَإِنِّی کُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِی آذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِیابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَکْبَرُوا اسْتِکْبَارًا – وَإِذَا ذُکِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِینَ لَا یؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَإِذَا ذُکِرَ الَّذِینَ مِن دُونِهِ إِذَا هُمْ یسْتَبْشِرُونَ – سَأَصْرِفُ عَنْ آیاتِی الَّذِینَ یتَکَبَّرُونَ فِی الأَرْضِ بِغَیرِ الْحَقِّ وَإِن یرَوْاْ کُلَّ آیةٍ لاَّ یؤْمِنُواْ بِهَا وَإِن یرَوْاْ سَبِیلَ الرُّشْدِ لاَ یتَّخِذُوهُ سَبِیلاً وَإِن یرَوْاْ سَبِیلَ الْغَی یتَّخِذُوهُ سَبِیلاً ذَلِکَ بِأَنَّهُمْ کَذَّبُواْ بِآیاتِنَا وَکَانُواْ عَنْهَا غَافِلِینَ – یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَوَلَّوْا عَنْهُ وَأَنتُمْ تَسْمَعُونَ وَلاَ تَکُونُواْ کَالَّذِینَ قَالُوا سَمِعْنَا وَهُمْ لاَ یسْمَعُونَ إِنَّ شَرَّ الدَّوَابَّ عِندَ اللّهِ الصُّمُّ الْبُکْمُ الَّذِینَ لاَ یعْقِلُونَ وَلَوْ عَلِمَ اللّهُ فِیهِمْ خَیرًا لَّأسْمَعَهُمْ وَلَوْ أَسْمَعَهُمْ لَتَوَلَّواْ وَّهُم مُّعْرِضُونَ – خَتَمَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ عظِیمٌ – أُولَئِکَ الَّذِینَ طَبَعَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَسَمْعِهِمْ وَأَبْصَارِهِمْ وَأُولَئِکَ هُمُ الْغَافِلُونَ
– لَهُمْ قُلُوبٌ لاَّ یفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْینٌ لاَّ یبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لاَّ یسْمَعُونَ بِهَا أُوْلَئِکَ کَالأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلَئِکَ هُمُ الْغَافِلُونَ – أَفَرَأَیتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلَى عِلْمٍ وَخَتَمَ عَلَى سَمْعِهِ وَقَلْبِهِ وَجَعَلَ عَلَى بَصَرِهِ غِشَاوَةً فَمَن یهْدِیهِ مِن بَعْدِ اللَّهِ أَفَلَا تَذَکَرُونَ – وَجَعَلْنَا لَهُمْ سَمْعًا وَأَبْصَارًا وَأَفْئِدَةً فَمَا أَغْنَى عَنْهُمْ سَمْعُهُمْ وَلَا أَبْصَارُهُمْ وَلَا أَفْئِدَتُهُم مِّن شَیءٍ إِذْ کَانُوا یجْحَدُونَ بِآیاتِ اللَّهِ.
[6] – یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَطِیعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَوَلَّوْا عَنْهُ وَأَنتُمْ تَسْمَعُونَ وَلاَ تَکُونُواْ کَالَّذِینَ قَالُوا سَمِعْنَا وَهُمْ لاَ یسْمَعُونَ إِنَّ شَرَّ الدَّوَابَّ عِندَ اللّهِ الصُّمُّ الْبُکْمُ الَّذِینَ لاَ یعْقِلُونَ – الَّذِینَ کَانَتْ أَعْینُهُمْ فِی غِطَاء عَن ذِکْرِی وَکَانُوا لَا یسْتَطِیعُونَ سَمْعًا – لَهُمْ فِیهَا زَفِیرٌ وَهُمْ فِیهَا لَا یسْمَعُونَ – وَقَدْ کَانَ فَرِیقٌ مِّنْهُمْ یسْمَعُونَ کَلاَمَ اللّهِ ثُمَّ یحَرِّفُونَهُ مِن بَعْدِ مَا عَقَلُوهُ وَهُمْ یعْلَمُونَ – خُذُواْ مَا آتَینَاکُم بِقُوَّةٍ وَاسْمَعُواْ قَالُواْ سَمِعْنَا وَعَصَینَا وَأُشْرِبُواْ فِی قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ بِکُفْرِهِمْ – وَقَالُوا لَوْ کُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا کُنَّا فِی أَصْحَابِ السَّعِیرِ.
[7] – إِذَا رَأَتْهُم مِّن مَّکَانٍ بَعِیدٍ سَمِعُوا لَهَا تَغَیظًا وَزَفِیرًا.
[8] – يَكَادُ سَنَا بَرْقِهِ يَذْهَبُ بِالْأَبْصَارِ – یکَادُ الْبَرْقُ یخْطَفُ أَبْصَارَهُمْ.
[9] – انطَلِقُوا إِلَى ظِلٍّ ذِی ثَلَاثِ شُعَبٍ لَا ظَلِیلٍ وَلَا یغْنِی مِنَ اللَّهَبِ إِنَّهَا تَرْمِی بِشَرَرٍ کَالْقَصْرِ کَأَنَّهُ جِمَالَتٌ صُفْرٌ – وَإِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِیطَةٌ بِالْکَافِرِینَ – وَ اللَّهُ مُحِيطٌ بِالْکَافِرِينَ – وَمَن یزِغْ مِنْهُمْ عَنْ أَمْرِنَا نُذِقْهُ مِنْ عَذَابِ السَّعِیرِ – وَیصْلَى سَعِیرًا.
[10]- روایتی که در این چند بند به صورت منظوم در آمده، مستند و مبتنی بر روایت مقتل الحسین مقرم ص 262 – 263 تنظیم شده است.
