كنفرانس برنامه سوم توسعه كشور – سازمان برنامه‌ريزى و بودجه – 1377
چکیده:
فرايند برنامهريزی، در مورد سيستم‌هایی عملی و قابل انجام است كه رفتار قابل پيشبينی و منظمي داشته باشند. سيستمهای با رفتار غير قابل پيشبيني، اصولا قابل برنامه ريزي هم نيستند. اين سيستم‌ها از ساختار مناسبي تشكيل نشده اند، به مرور زمان شكل گرفتهاند، قائم به فردند، بر محور سلائق و تصميمات مدير خود عمل كرده و توانائيهای بسيار محدودي دارند.
وجود اينگونه از سيستم‌ها در بسياری از دستگاههای دولتی به چشم میخورد. هر چند كه آمار دقيقي از اين موضوع در دست نيست، اما به نظر مي رسد تنها تعداد اندكي از دستگاههای دولتي، داراي سيستم صحيح و قابل قبول باشند. نهاد برنامهريزی كننده، در برخورد با يك سيستم ضعيف و با رفتار غير منظم، دچار مشكلات متعددي میشود.
در اين مقاله پس از بررسي اثرات سيستم هاي ضعيف بر فراروند برنامه ريزي توسعه كشور، به ريشه يابي اين اثرات پرداخته و راهكارهاي عملي براي برخورد با اين مشكلات مطرح مي شود. همچنين در اين مقاله به بحث پيرامون ساختارهاي سازماندهي سيستمهاي اداري كشور از ديدگاه هاي عملي پرداخته و جايگاه اين ساختارها را در كنار سيستمهاي اداري و اطلاعاتي دستگاهها بررسي مي كند.
نقش اصلاح سيستمهای اداری و اطلاعاتی دستگاههای دولتی در برنامه ريزی توسعه كشور
